Tydzień 30, 26 lipca - 1 sierpnia 2010

Ta sprawa dotyczy ponad miliona osĂłb. Bo to w ich imieniu i w ich interesie polskie urzędy zawierają grupowe umowy ubezpieczeniowe. Bez przetargu – uznając, Ĺźe nie jest to konieczne, skoro składki są opłacane nie z publicznych pieniędzy, ale z pensji samych ubezpieczonych. Oceniono, Ĺźe w takiej sytuacji przepisy o zamĂłwieniach publicznych nie obowiązują. Jednak Komisja Europejska nie podzieliła tego poglądu, a jej opinię poparł Europejski Trybunał Sprawiedliwości. To dobra decyzja – bo choć składki finansowane są z indywidualnych pensji, to ich liczba powoduje, iĹź stają się łakomym kąskiem.

Więcej czytaj w Rzeczpospolitej z 28 lipca 2010 roku.

Urząd Zamówień Publicznych od 2009 r. głosi, że ubezpieczenia grupowe dla pracowników sektora publicznego muszą być zawierane w jednym z trybów zamówieniowych. Dotychczas jednak mało kto się tym przejmował. Prawie wszystkie umowy zawierano z pominięciem tych procedur. Wychodzono bowiem z założenia, że skoro ostatecznie płaci pracownik, to trudno mówić o środkach publicznych. Tymczasem Komisja Europejska w piśmie skierowanym do UZP uznała, że nie ma to żadnego znaczenia. Stronami umowy są bowiem ubezpieczyciel i pracodawca, a nie pracownicy. I to, zdaniem KE, przesądza, że nie da się ominąć procedur przetargowych.

Więcej czytaj w Rzeczpospolitej z 28 lipca 2010 roku.

Takie są konsekwencje niedawnego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ETS). Zgodnie z nim grupowe ubezpieczenia powinny być zawierane po przeprowadzeniu przetargu. Tymczasem nasza budĹźetĂłwka prawie wszystkie takie umowy zawierała od lat z pominięciem stosownych procedur. Pracownicy sektora publicznego, podobnie jak ci z prywatnych firm, są zainteresowani polisami na Ĺźycie. Pozwalają one uzyskać odszkodowanie nie tylko w razie śmierci czy nieszczęśliwego wypadku, ale teĹź np. w związku z urodzeniem dziecka. Takie ubezpieczenia są dobrowolne – miesięczna składka wynosi zwykle kilkanaście lub kilkadziesiąt złotych. Stroną umowy jest pracodawca, ktĂłry moĹźe wynegocjować niĹźsze składki.

Więcej czytaj w Rzeczpospolitej z 28 lipca 2010 roku.

Drogi, stadiony, parkingi, oczyszczalnie ściekĂłw – wszystko to na Zachodzie powstaje za pieniądze prywatnych firm, ktĂłre czerpią potem zyski z eksploatacji obiektĂłw. Pobierają opłaty za parkowanie, zarabiają na biletach lub otrzymują opłaty od gmin. W Polsce partnerstwo publiczno-prywatne raczkuje. Samorządy sięgają po nie coraz częściej. PowĂłd jest oczywisty: pustki w gminnej kasie. Niestety rygorystyczne przepisy zniechęcają teraz firmy do inwestycji publiczno-prywatnych. Aby spełnić wymagania stawiane koncesjonariuszom, firmy mogą powoływać się na zasoby i doświadczenie innych podmiotĂłw, o ile te będą mieć udział w wykonaniu koncesji, np. jako podwykonawcy. Mogą więc powoływać się na to, Ĺźe inny przedsiębiorca udostępni im swoich pracownikĂłw lub sprzęt. Jednak juĹź po uzyskaniu koncesji okazuje się, Ĺźe przedsiębiorca ma obowiązek stosować niektĂłre przepisy prawa zamĂłwień publicznych. Musi więc zorganizować przetarg na wybĂłr podwykonawcy, jeĹźeli nie powierza robĂłt spółce zaleĹźnej lub dominującej.

Więcej czytaj w Gazecie Prawnej z 29 lipca 2010 roku.