Na wstępie naleĹźy wskazać, iĹź domy pomocy społecznej są zamawiającym, o ktĂłrym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.) – dalej zwanej „ustawą Pzp”, a tym samym są zobowiązane do stosowania ustawy Pzp. Odnosząc się natomiast do kwestii przedmiotu zamĂłwienia obowiązek stosowania ustawy Pzp powstaje w przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek: zamĂłwienie udzielane jest przez podmiot określony w art. 3 ust. 1 ustawy Pzp; przedmiotem zamĂłwienia są usługi, dostawy lub roboty budowlane; zamĂłwienie ma charakter umowy odpłatnej (arg. z art. 2 pkt 13 ustawy Pzp). JeĹźeli kupującymi leki są mieszkańcy domu pomocy społecznej i dokonywaliby zakupu lekĂłw ze swoich własnych środkĂłw za pośrednictwem domu pomocy społecznej, nie zachodziłby wtedy obowiązek stosowania przepisĂłw ustawy Pzp. Mieszkaniec domu pomocy społecznej nie jest, bowiem zamawiającym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy Pzp.

Stosownie do postanowienia art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PZP” w przypadku wspĂłlnego ubiegania się o udzielenie zamĂłwienia publicznego wykonawcy ustanawiają pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamĂłwienia albo reprezentowania w postępowaniu i zawarcia umowy w sprawie zamĂłwienia publicznego. Przepisy te w Ĺźaden sposĂłb nie regulują kwestii związanej z reprezentacją wykonawcĂłw tworzących konsorcjum na etapie realizacji umowy w sprawie zamĂłwienia publicznego. Podkreślenia przy tym wymaga, iĹź kwestia wzajemnej reprezentacji wykonawcĂłw tworzących konsorcjum naleĹźy w zasadzie do sfery wewnętrznych stosunkĂłw prawnych pomiędzy wykonawcami. NaleĹźy zatem uznać, iĹź brak jest przeszkĂłd prawnych do dokonania zmiany podmiotu będącego liderem konsorcjum, z ktĂłrym to konsorcjum zawarto umowę w sprawie zamĂłwienia publicznego. W szczegĂłlności naleĹźy podkreślić, iĹź zmiana taka nie stanowi zmiany podmiotowej wykonawcy, a w konsekwencji moĹźliwości dokonania takiej zmiany nie sprzeciwia się unormowanie zawarte w art. 7 ust. 3 ustawy PZP. Ponadto dopuszczalności takiej zmiany nie sprzeciwia się art. 144 ust. 1 ustawy PZP, albowiem zmiana taka nie stanowi zmiany umowy w stosunku do treści oferty.

Stosownie do postanowienia art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.), zwanej dalej „ustawą Pzp” przepisy rozdziału 5 – „ZamĂłwienia sektorowe” ustawy Pzp stosuje się do zamĂłwień udzielanych przez zamawiających, o ktĂłrych mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy Pzp, i ich związki oraz przez zamawiających, o ktĂłrych mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy Pzp, zwanych dalej "zamĂłwieniami sektorowymi", z zastrzeĹźeniem art. 3 ust. 1 pkt 5, jeĹźeli zamĂłwienie jest udzielane w celu wykonywania jednego z rodzajĂłw działalności określonej w art. 132 ust. 1 pkt 1 -7 ustawy Pzp.

Obowiązek uwzględniania przy zakupie pojazdĂłw samochodowych czynnika energetycznego i oddziaływania na środowisko – wymogi wynikające z dyrektywy w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdĂłw transportu drogowego.Rozporządzenie Prezesa Rady MinistrĂłw w sprawie innych niĹź cena obowiązkowych kryteriĂłw oceny ofert w odniesieniu do niektĂłrych rodzajĂłw zamĂłwień publicznych[1] wdraĹźa dyrektywę 2009/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdĂłw transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 120 z dnia 15.05.2009 r.).Zamawiający przy zakupie pojazdĂłw transportu drogowego (to jest: samochodĂłw osobowych M1, lekkich pojazdĂłw dostawczych N1, pojazdĂłw ciężkich ciężarowych N2 i N3 oraz autobusĂłw M2 i M3) mają obowiązek uwzględnienia czynnikĂłw energetycznych i oddziaływania na środowisko podczas cyklu uĹźytkowania pojazdu: zuĹźycia energii, emisji dwutlenku węgla (CO2) oraz emisji tlenkĂłw azotu (NOx) , węglowodorĂłw (NMHC) i cząstek stałych, a takĹźe mogą uwzględniać inne, określone przez nich samych, czynniki oddziaływania na środowisko.

Ustawa nie przewiduje terminu, w jakim zamawiający zobowiązany jest wykonać wyrok Krajowej Izby Odwoławczej. Wydaje się przy tym, że nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że zamawiający zobligowany jest do podjęcia wskazanych w sentencji czynności już po ogłoszeniu wyroku, ponieważ: 1) w pewnych sytuacjach aby prawidłowo wykonać wyrok KIO zamawiający winien mieć możliwość zapoznania się z uzasadnieniem orzeczenia i motywami, którymi kierowała się Izba wydając określone rozstrzygnięcie (co może nastąpić dopiero po doręczeniu wyroku wraz z uzasadnieniem); 2) zamawiający - jako strona postępowania odwoławczego - jest podmiotem uprawnionym do wniesienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku skargi na orzeczenie KIO w sytuacji, gdy z nie zgadza się z orzeczeniem Izby (arg. z art. 198a ust. 1 w zw. z art. 198b ust. 2 ustawy Pzp). Mając na względzie powyższe, wydaje się, że co do zasady skuteczne dochodzenie wykonania wyroku KIO przez zamawiającego może nastąpić najwcześniej po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu na orzeczenie KIO. Dodatkowo wskazać należy na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2005 roku (sygn. akt III CZP 85/05), z której uzasadnienia wynika, że jeżeli wyrok Zespołu Arbitrów (obecnie Krajowej Izby Odwoławczej) jest skuteczny i wykonalny, to zamawiający zobowiązany jest go wykonać, a ewentualne wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje jego wykonania.

Dopuszczalność zmiany umownego wynagrodzenia wykonawcy w stosunku do wynagrodzenia określonego w jego ofercie w związku ze zmianą stawki podatku VAT moĹźe zachodzić w trzech przypadkach. Po pierwsze, gdy zamawiający przewidział w warunkach przyszłej umowy klauzulę waloryzacyjną przewidującą automatyczną zmianę wynagrodzenia z uwzględnieniem aktualnej stawki podatku VAT. Po drugie, w przypadku konstytutywnego orzeczenia sądu na podstawie art. 3571 k.c. I po trzecie, w przypadku zmiany umowy przy zachowaniu przesłanek określonych w art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą PZP”.

SposĂłb wskazania trybu wyboru partnera prywatnego uregulowany jest w przepisie art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PPP”. W myśl tego przepisu, jeĹźeli wynagrodzeniem partnera prywatnego jest prawo do pobierania poĹźytkĂłw z przedmiotu partnerstwa publiczno-prywatnego, albo przede wszystkim to prawo wraz z zapłatą sumy pieniężnej, do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. Nr 19, poz. 101, z późn. zm.), w zakresie nieuregulowanym w ustawie PPP (art. 4 ust. 1). W przypadkach innych niĹź określone powyĹźej, do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PZP”, w zakresie nieregulowanym w ustawie PPP (art. 4 ust. 2). W przypadkach natomiast, w ktĂłrych nie ma zastosowania ustawa o koncesji na roboty budowlane lub usługi ani ustawa PZP, wyboru partnera prywatnego dokonuje się w sposĂłb gwarantujący zachowanie uczciwej i wolnej konkurencji oraz przestrzeganie zasad rĂłwnego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności, przy odpowiednim uwzględnieniu przepisĂłw niniejszej ustawy, a w przypadku wniesienia przez partnera publicznego wkładu własnego będącego nieruchomością, takĹźe przepisĂłw ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.).

Z dniem 21 lipca 2012 r. weszła w Ĺźycie ustawa z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 769), ktĂłra w art. 21 nowelizuje ustawę z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.), dalej zwanej „ustawą Pzp” w zakresie rozszerzenia katalogu przesłanek z art. 24 ust. 1 Pzp, skutkujących wykluczeniem wykonawcy z udziału w postępowania o udzielenie zamĂłwienia publicznego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy PZP ustawę stosuje się do udzielania zamówień publicznych przez inne niż określone w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PZP podmioty, jeżeli łącznie zachodzą następujące okoliczności:

• ponad 50 % wartości udzielanego przez nie zamĂłwienia jest finansowane ze środkĂłw publicznych lub przez podmioty, o ktĂłrych mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-3a ustawy PZP,
• przedmiotem zamĂłwienia są roboty budowlane obejmujące wykonanie czynności w zakresie inĹźynierii lądowej lub wodnej, budowy szpitali, obiektĂłw sportowych, rekreacyjnych lub wypoczynkowych, budynkĂłw szkolnych, budynkĂłw szkół wyĹźszych lub budynkĂłw wykorzystywanych przez administrację publiczną lub usługi związane z takimi robotami budowlanymi.

Zagadnienie dotyczące udzielania zamĂłwień publicznych spółdzielniom socjalnym przez tworzące je jednostki samorządu terytorialnego bez stosowania ustawy Prawo zamĂłwień publicznych wiąże się z problematyką udzielania przez podmioty zamawiające tzw. „zamĂłwień in house”. Pojęcie to zostało wykształcone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości WspĂłlnot Europejskich (ETS) i obejmuje ono zamĂłwienia udzielane przez instytucje zamawiające podległym sobie podmiotom. W odniesieniu do tej kategorii zamĂłwień mamy do czynienia z utrwalonym juĹź orzecznictwem ETS, zgodnie z ktĂłrym nie ma obowiązku ogłaszania przetargu, nawet w przypadku, gdy zleceniobiorca jest podmiotem prawnie odrębnym od instytucji zamawiającej, gdy spełnione zostaną dwa warunki. Po pierwsze, organ administracji publicznej będący instytucją zamawiającą musi sprawować nad tym odrębnym podmiotem kontrolę analogiczną do kontroli sprawowanej nad swoimi własnymi słuĹźbami, a po drugie, podmiot ten musi wykonywać swoją działalność w zasadniczej części na rzecz kontrolującej ją jednostki lub jednostek1. W przypadku takich zamĂłwień mamy w istocie do czynienia z powierzeniem wykonywania zadań publicznych własnej jednostce organizacyjnej, wykonywanym w imieniu i na rachunek tej jednostki. Nie zmienia to jednak charakteru wykonywanych zadań jako zadań o charakterze uĹźyteczności publicznej.