Przepisy art. 67 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy PZP określają przesłanki, od zaistnienia ktĂłrych uzaleĹźniona jest dopuszczalność udzielenia – odpowiednio – zamĂłwienia dodatkowego albo zamĂłwienia uzupełniającego w trybie zamĂłwienia z wolnej ręki. ZamĂłwienia te, pomimo istnienia związku pomiędzy nimi a zamĂłwieniem podstawowym mają charakter samodzielny, a zatem stanowią zamĂłwienia odrębne od zamĂłwienia podstawowego. Jedną z przesłanek toĹźsamych dla obydwu przepisĂłw jest wskazanie, Ĺźe zamĂłwienie dodatkowe i uzupełniające mogą być udzielone dotychczasowemu wykonawcy (wykonawcy zamĂłwienia podstawowego). Przepisy te zatem w sposĂłb szczegĂłlny określają krąg podmiotĂłw, ktĂłrym moĹźe zostać udzielone zamĂłwienie dodatkowe i uzupełniające, wyłączając tym samym moĹźliwość swobodnego wyboru wykonawcy przez zamawiającego. W myśl tych przepisĂłw zamĂłwienie dodatkowe i uzupełniające moĹźe zostać udzielone wyłącznie dotychczasowemu wykonawcy.

Przypadki, w których zachodzi obowiązek stosowania ustawy PZP, określają przepisy art. 3 ust. 1 ustawy PZP. Przepisy te określą bowiem kategorie podmiotów zobowiązanych do stosowania procedur udzielania zamówień publicznych (zamawiających). Tak więc dla stwierdzenia, iż dany podmiot przy udzieleniu danego zamówienia jest zobowiązany do zastosowania procedur udzielania zamówień publicznych określonych w ustawie PZP, konieczne jest ustalenie, iż w odniesieniu do tego podmiotu zachodzi jeden z przypadków określonych w art. 3 ust. 1 ustawy PZP. Przepisy art. 3 ust. 1 ustawy PZP nie kwalifikują wprost stowarzyszeń jako zamawiających zobowiązanych do stosowania procedur udzielania zamówień publicznych. Oznacza to, iż samo posiadanie przez dany podmiot statusu prawnego stowarzyszenia (ustawa z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z późn. zm.) nie jest wystarczające do zakwalifikowania go jako zamawiającego.

SposĂłb wskazania trybu wyboru partnera prywatnego uregulowany jest w przepisie art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 19, poz. 100, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PPP”. W myśl tego przepisu, jeĹźeli wynagrodzeniem partnera prywatnego jest prawo do pobierania poĹźytkĂłw z przedmiotu partnerstwa publiczno-prywatnego, albo przede wszystkim to prawo wraz z zapłatą sumy pieniężnej, do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. Nr 19, poz. 101, z późn. zm.), w zakresie nieuregulowanym w ustawie PPP (art. 4 ust. 1). W przypadkach innych niĹź określone powyĹźej, do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PZP”, w zakresie nieregulowanym w ustawie PPP (art. 4 ust. 2). W przypadkach natomiast, w ktĂłrych nie ma zastosowania ustawa o koncesji na roboty budowlane lub usługi ani ustawa PZP, wyboru partnera prywatnego dokonuje się w sposĂłb gwarantujący zachowanie uczciwej i wolnej konkurencji oraz przestrzeganie zasad rĂłwnego traktowania, przejrzystości i proporcjonalności, przy odpowiednim uwzględnieniu przepisĂłw niniejszej ustawy, a w przypadku wniesienia przez partnera publicznego wkładu własnego będącego nieruchomością, takĹźe przepisĂłw ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.).

Przepisy art. 40 ust. 1, 12a ust. 3, art. 92 ust. 2, art. 115 ust. 1 ustawy Pzp obligują zamawiającego do informowania uczestników postępowania o udzielenie zamówienia publicznego o wskazanych w tych przepisach czynnościach, tj. o:

• wszczęciu postępowania w trybie przetargu nieograniczonego (art. 40 ust. 1 ustawy Pzp);
• zmianie ogłoszenia o zamĂłwieniu (art. 12a ust. 3 ustawy Pzp);
• wyborze oferty najkorzystniejszej (art. 92 ust. 2 ustawy Pzp) i
• wszczęciu postępowania w trybie konkursu (art. 115 ust. 1 ustawy Pzp)

poprzez zamieszczenie stosownych informacji w miejscu publicznie dostępnym w siedzibie zamawiającego.

Rozporządzenie Prezesa Rady MinistrĂłw z dnia 30 grudnia 2009 r. w sprawie rodzajĂłw dokumentĂłw, jakich moĹźe żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz. U. z 2009 r. Nr 226, poz. 1817), dalej „rozporządzenie w sprawie dokumentĂłw”, wskazuje w § 1 ust. 1 pkt 10, Ĺźe zamawiający moĹźe żądać na okoliczność znajdowania się przez wykonawcę w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamĂłwienia opłaconej polisy, a w przypadku jej braku innego dokumentu potwierdzającego, Ĺźe wykonawca jest ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w zakresie prowadzonej działalności związanej z przedmiotem zamĂłwienia.

Zgodnie z treścią art. 26 ust. 2b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.), dalej zwana „ustawą Pzp” wykonawca moĹźe polegać na wiedzy i doświadczeniu, potencjale technicznym, osobach zdolnych do wykonania zamĂłwienia lub zdolnościach finansowych innych podmiotĂłw, niezaleĹźnie od charakteru prawnego łączących go z nimi stosunkĂłw. Wykonawca w takiej sytuacji zobowiązany jest udowodnić zamawiającemu, iĹź będzie dysponował zasobami niezbędnymi do realizacji zamĂłwienia, w szczegĂłlności przedstawiając w tym celu pisemne zobowiązanie tych podmiotĂłw do oddania mu do dyspozycji niezbędnych zasobĂłw na okres korzystania z nich przy wykonaniu zamĂłwienia. PowyĹźsze oznacza, iĹź wykonawca celem udowodnienia zamawiającemu dysponowania zasobami niezbędnymi do realizacji danego zamĂłwienia, o ile korzysta z doświadczenia podmiotĂłw trzecich, zobowiązany jest do przedłoĹźenia stosownego oświadczenia w formie pisemnego zobowiązania.

Zgodnie z treścią art. 26 ust. 2b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PZP” wykonawca moĹźe polegać na wiedzy i doświadczeniu, potencjale technicznym, osobach zdolnych do wykonania zamĂłwienia lub zdolnościach finansowych innych podmiotĂłw, niezaleĹźnie od charakteru prawnego łączących go z nimi stosunkĂłw. Wykonawca w takiej sytuacji zobowiązany jest udowodnić zamawiającemu, iĹź będzie dysponował zasobami niezbędnymi do realizacji zamĂłwienia, w szczegĂłlności przedstawiając w tym celu pisemne zobowiązanie tych podmiotĂłw do oddania mu do dyspozycji niezbędnych zasobĂłw na okres korzystania z nich przy wykonaniu zamĂłwienia. Sens normatywny tego przepisu sprowadza się do stwierdzenia, Ĺźe wykonawca ubiegający się o udzielenie zamĂłwienia publicznego moĹźe powołać się w celu wykazania spełniania warunkĂłw udziału w postępowaniu określonych przez zamawiającego zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy PZP na zasoby podmiotu trzeciego w sytuacji, gdy sam bezpośrednio nie dysponuje takimi zasobami (np. wymaganymi przez zamawiającego urządzeniami).

Wymagania ustawy PZP dotyczące opisu przedmiotu zamĂłwienia publicznego. Stosownie do postanowienia art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą PZP” – przedmiot zamĂłwienia publicznego opisuje się w sposĂłb jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. W świetle przywołanego przepisu ustawy PZP opis przedmiotu zamĂłwienia winien być zupełny, tj. powinien uwzględniać wszystkie aspekty związane z jego wykonaniem, co w szczegĂłlności odnosi się do wymogu pełnego określenia zakresu czynności, ktĂłre ma wykonać wykonawca w ramach danego zamĂłwienia. Określenie zakresu prac wchodzących w zakres danego zamĂłwienia (zakres przedmiotowy) jest podstawowym wyznacznikiem dla sporządzenia oferty przez wykonawcę. Tak więc wykonawca zainteresowany danym zamĂłwieniem ma mieć pełną informację co do zakresu czynności, ktĂłre będzie zobowiązany wykonać w ramach danego zamĂłwienia publicznego. Na podstawie tej informacji wykonawca ocenia czy jest zdolny do wykonania zamĂłwienia, przewiduje konieczny nakład pracy w celu prawidłowego wykonania zamĂłwienia i stosownie do tego kalkuluje swoje wynagrodzenie (cenę oferty). Przywołaną regulację art. 29 ust. 1 ustawy PZP naleĹźy postrzegać jako jeden z podstawowych „filarĂłw” gwarantujących zachowanie w toku postępowania o udzielenie zamĂłwienia publicznego fundamentalnych zasad tego postępowania, tj. zasady uczciwej konkurencji oraz rĂłwnego traktowania wykonawcĂłw (art. 7 ust. 1 ustawy PZP). Warunkiem zachowania zasady uczciwej konkurencji i zasady rĂłwnego traktowania wykonawcĂłw jest bowiem zapewnienie, aby wykonawcy mieli pełną informację na temat zamĂłwienia publicznego. Udostępnianie niepełnej informacji o zamĂłwieniu stwarza niebezpieczeństwo powaĹźnych naduĹźyć oraz pole do powstawania zmĂłw pomiędzy zamawiającymi a wykonawcami w celu wywołania bezprawnego wpływu na wynik postępowania. Celem procedur udzielania zamĂłwień publicznych jest zagwarantowanie rĂłwnego traktowania wszystkich uczestnikĂłw postępowania o udzielenie zamĂłwienia publicznego, wyeliminowanie zjawisk o charakterze korupcyjnym i w konsekwencji ochrona rynku, ktĂłry powinien być zorganizowany przy zachowaniu zasady rĂłwności wszystkich uczestniczących w nim podmiotĂłw (zob. wyrok SN z dnia 21 listopada 2003 r., V CK 474/02, Lex nr 106593). Nieprzestrzeganie przez zamawiających wymogĂłw wynikających z art. 29 ust. 1 ustawy PZP niweczy moĹźliwość realizacji powyĹźszych celĂłw oraz godzi w podstawowe zasady udzielania zamĂłwień publicznych, jakimi są zasada uczciwej konkurencji i zasada rĂłwnego traktowania wykonawcĂłw. PowyĹźsze przepisy realizują takĹźe zasadę przejrzystości zawartą w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ktĂłra zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej polega na zapewnieniu wszystkim potencjalnym oferentom odpowiedniego poziomu upublicznienia informacji umoĹźliwiającego rynkowi otwarcie na konkurencję oraz kontrolę bezstronności procedur.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą Pzp”, zamawiający sporządza roczne sprawozdanie o udzielonych zamĂłwieniach. Stosownie do art. 98 ust. 2 ustawy Pzp, zamawiający jest zobowiązany przekazać roczne sprawozdanie Prezesowi Urzędu ZamĂłwień Publicznych w terminie do 1 marca kaĹźdego roku następującego po roku, ktĂłrego dotyczy sprawozdanie. Zakres sprawozdania określony został w rozporządzeniu Prezesa Rady MinistrĂłw z dnia 25 sierpnia 2006 r. w sprawie zakresu informacji zawartych w rocznym sprawozdaniu o udzielonych zamĂłwieniach, jego wzoru oraz sposobu przekazywania (Dz. U. Nr 155, poz. 1100 z późn.zm.).

Zgodnie z art. 4 pkt 13 Pzp ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamĂłwień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.) ustawy tej nie stosuje się do zamĂłwień udzielanych instytucji gospodarki budĹźetowej przez organ władzy publicznej wykonujący funkcję organu załoĹźycielskiego tej instytucji, jeĹźeli łącznie są spełnione następujące warunki: zasadnicza część działalności instytucji gospodarki budĹźetowej dotyczy wykonywania zadań publicznych na rzecz tego organu władzy publicznej; organ władzy publicznej sprawuje nad instytucją gospodarki budĹźetowej kontrolę odpowiadającą kontroli sprawowanej nad własnymi jednostkami nieposiadającymi osobowości prawnej, w szczegĂłlności polegającą na wpływie na decyzje strategiczne i indywidualne dotyczące zarządzania sprawami instytucji; przedmiot zamĂłwienia naleĹźy do zakresu działalności podstawowej instytucji gospodarki budĹźetowej określonego zgodnie z art. 26 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm).