





























Owo preferencyjne traktowanie ma polegać m.in. na tym, że na podstawie zmian wprowadzonych do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie będzie się zaliczało wartości nieodpłatnie otrzymanych rzeczy lub praw, będących przedmiotem umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, przekazanych podmiotowi publicznemu przez partnera prywatnego. W pewnych sytuacjach u podmiotu publicznego nie powstanie przychód z tytułu nieruchomości udostępnionej nieodpłatnie partnerowi prywatnemu.
Owo preferencyjne traktowanie ma polegać m.in. na tym, że na podstawie zmian wprowadzonych do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przychodów nie będzie się zaliczało wartości nieodpłatnie otrzymanych rzeczy lub praw, będących przedmiotem umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, przekazanych podmiotowi publicznemu przez partnera prywatnego. W pewnych sytuacjach u podmiotu publicznego nie powstanie przychód z tytułu nieruchomości udostępnionej nieodpłatnie partnerowi prywatnemu.
Dotyczy to nieruchomości lub ich części przekazanych do używania przez podmiot publiczny partnerowi prywatnemu w ramach umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli jest ona przedmiotem tzw. wkładu własnego. Z kolei u osób fizycznych wolny od podatku dochodowego będzie wkład własny podmiotu publicznego otrzymany przez partnera prywatnym i przeznaczony na cele określone w umowie o partnerstwie publiczno-prywatnym.
Ustawa o partnerstwie publiczno – prawnym w wielu miejscach odwołuje się do ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Jaki jest związek Ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym z ustawą Prawo zamówień publicznych?
Ustawa o partnerstwie publiczno-prywatnym z 19 grudnia 2008 roku w wielu ważnych kwestiach czerpie wzory z prawa zamówień publicznych. Zarówno Prawo zamówień publicznych jak i nowa ustawa służą temu samemu celowi - realizacji zadań publicznych.
Jakie mamy rodzaje partnerstwa publiczno – prywatnego?
Komisja Europejska wyróżnia trzy podstawowe rodzaje partnerstwa publiczno-prywatnego. Są to:
BOT (ang. Build-Operate-Transfer) - model zakłada, że udział inwestora prywatnego jest ograniczony do budowy i eksploatowania inwestycji przez określony czas, a następnie przekazania jej (wraz z prawami do eksploatacji) władzom publicznym. Prywatny inwestor jest finansowany za pomocą subwencji z państwowej kasy. Przez cały czas prawnym właścicielem inwestycji jest państwo.
DBFO (ang. Design-Build-Finance-Operate) - w tym modelu przez czas trwania kontraktu inwestycja jest w zasadzie własnością inwestora prywatnego, który jest zobowiązany do znalezienia środków finansowych potrzebnych do jej zrealizowania. Koszt bieżącej eksploatacji (oraz np. spłata długów) jest pokrywany z państwowej subwencji. Po określonym czasie - tak jak w BOT - prawo własności przechodzi na władze. Główną zaletą modelu jest zdjęcie z państwa (samorządu) ciężaru finansowania budowy inwestycji, a wadą - według KE - są skomplikowane procedury (przetargu, przekazania własności itp.).
BOO (ang. Build-Own-Operate) - ten model różni się od DBFO jednym ważnym szczegółem - inwestor prywatny ściąga opłaty z użytkowników inwestycji (np. drogi); w ten sposób zbiera pieniądze na jej utrzymanie i ewentualną spłatę długów. W tym przypadku inwestor prywatny jest właścicielem inwestycji (na czas trwania kontraktu). Koncesja zdejmuje z państwa wszystkie obciążenia finansowe. Państwo jest jednak zobowiązane do zapewnienia obywatelom alternatyw (bo nie każdy musi np. chcieć płacić za przejazd).